ఉదయం నిద్ర లేవగానే పలుకరించేవి నా నేస్తాలే...
వర్షా కాలం వచ్చేసింది, ఐనా వాటి ఉత్సాహం ఏమీ తగ్గ లేదు.
ఏ చెట్టు మీద నుండి అరుస్తుంటాయో కాని
వాటి అరుపులు ఎంతో ఇష్టం నాకు,
ఒకోసారి అవి నన్ను పలుకరిస్తున్నాయేమోనని
ఆశ్చర్యపోతాను, ఆశ పడతాను కూడా.
అయినా అవి నన్నేమి పిలువవు.
నేనలా చూస్తూనే వుంటాను, ఒక చెట్టు మీద నుండి మరో చెట్టు మీదికి
స్వేచ్ఛగా ఎగురుతూ ఉంటాయి.
చిన్న చిన్న రెక్కలు... చిన్న చిన్న నోళ్ళు... అయినా ఆనందం అంతా
వాటి వురుకులలోను, వాటి కిల కిలలలోనే ఉంది.
ఇలా చూస్తూ... ఎంత సేపైనా గడిపేయచ్చు, కాలం ఆగిపోవాలి అనిపిస్తుంది,
నన్నూ వాటి నేస్తంగా చేర్చుకుంటే ఎమ్మాట్లడుతాయి?
"చూడు ఇప్పుడు నేను ఎలా ఎగిరి ఆ పెద్ద కొమ్మ మీద వాలుతానో!
"లేదు, వాడు ఏమంత వేగంగా ఎగర లేడు, నన్ను చూడు క్షణాలలో ఎగిరి
ఆ కొత్త ఇంటి మీద ఎలా వాలుతానో!
"హే! నా అరుపులే తీయగా ఉన్నాయి కదా.. వీళ్ళు ఒప్పుకోవడం లేదు,
మా అమ్మే నాకు ఇలా నేర్పింది! అంటాయా.... అంటే ఎంత బాగుంటుంది!
వర్షం వెలసిపోతుంది... ఎండ కూడా వచ్చేస్తుంది... అపుడీ పక్షులన్నీ ఎటెగిరిపోతాయి?
మళ్ళీ మరునాడు తెళ్ళవారే వరకు వాటి కోసం ఎదురు చూడాలి.
అలా ఎదురు చూడడం నాకిష్టం... చాలా ఇష్టం!
0 comments:
Post a Comment