"ఉందిలే నీకే ఒక ప్రియురాలు...
మరీ ఇంత ఇదేమిటి నీకు తన మీద?
ఎప్పుడూ తన కోసమేనా...
ఇంక వేరే ఎమ్ లేదా నీ జీవితంలో? అంటే ఎమ్ చెప్పగలను!
కాని చెప్పడానికి వేరొకటి ఉంది,
అది... "తనోచ్చింది!
ఎస్, మళ్ళీ తనోచ్చింది... హేమంతంలా, వెన్నలలా, నా కోసం.
ఎలా అంటే... ఒక సాయంత్రం, చాలా మామూలు సాయంత్రం,
తను లేని జీవితాన్ని భారంగా, ఈ జన్మకింతే అనుకుంటూ, గడిపేస్తుంటే,
అనుకోకుండా ఎవరో అమ్మాయి పలుకరించింది,
ఎవరో గుర్తే పట్టలేక పోయాను,
చాలా పెద్దది అయిపొయింది తన చెల్లెలు,
తనే గుర్తు పట్టింది,
ఒక్కసారిగా ఒక సంతోషం,
ఇన్నాళ్ళకి తన కోసం చెప్పే ఒక మనిషి కనిపించింది,
తను ఎలా వుందో, ఎమ్ చేస్తుందో తెలుసుకోవడం,
అదీ ఒక అర్ధ దశాబ్దం తరువాత సంతోషం కాదా!
వావ్! తను ఎలా వుందో, ఎక్కడ వుందో తెలిసింది ఇన్నాళ్ళకి.
తన చెల్లెలికి నా మొబైల్ నెంబర్ ఇచ్చాను,
ఆ క్షణం నుండీ ప్రతి క్షణం ఒక దీర్ఘ నిరీక్షణ.
ఎవరు ఫోన్ చేసినా తనే ఏమో అని ఆశగా చూడడం, ఫోన్ రానే లేదు,
"ఓహ్, తనకి నా మీద కొంచం కూడా లేదు,
ఇన్నాళ్ళు అయింది, ఇన్నేళ్ళు అయింది,
కనీసం నేనెలా ఉన్నానో తెలుసుకోవాలి అని కూడా అనిపించ లేదా?
ఓహ్ ఎంత దురదృష్టం నాది,
ఒక్క సారి తను ఫోన్ చేస్తే ఎంత బాగున్ను,
తను గొంతు ఒక్కసారి వింటే మళ్ళీ జీవితం మీద ఆశ కలుగుతుంది,
మరో పదేళ్ళు ఆ కొన్ని మాటలే జ్ఞాపకం చేసుకుంటూ బ్రతికేయలేనా! అనుకున్నాను.
ఫోన్ రానే లేదు, నీలు (తన చెల్లెలు) అసలు నా నెంబర్ తనకి ఇచ్చిందా?
నేను నెంబర్ వ్రాసిన బుక్ ఎక్కడైనా పారేసుకుందా?
లేక.. తనకి నాతో మాట్లాడం ఇప్పటకీ ఇష్టం లేదా?
ఒక్క సారి మాట్లాడితే ఎంత బాగున్ను!
ఒక మధ్యాహ్నం నా మొబైల్ మోగితే...
తనని అనుకొనే లేదు, వారం అయింది,
తన దగ్గర నుండి ఇంక ఫోన్ రాదు అనుకున్నాను.
ఫోనులో ఎవరో అమ్మాయి వాయిస్,
ఎవరో నా పాత విద్యార్ధిని అయివుంటుంది అనుకుని "ఎవరూ? అన్నాను.
చాలా నెమ్మదిగా, శ్రావ్యంగా, సౌమ్యంగా, మార్ధవంగా తన మాటలు వినిపించాయి.
"నేనూ వినీలని"
నా చెవులు విన్న మాటలని నమ్మలేక మళ్ళీ అడిగాను,
"ఎవరూ? అని.
"నేనూ వినీలని"
మళ్ళీ అదే వాయిస్, నాకిష్టమైన, నా ప్రాణంలో ప్రాణం అయి బ్రతికిన తన వాయిస్,
ఓహ్, తన దగ్గర నుండీ ఫోన్, నిజమేనా? జీవితంలో మరి కనిపించదేమో అని ఉన్మత్తుడనైన
నన్ను మళ్ళీ మధుమాసంలోకి నెట్టిన వాయిస్.
0 comments:
Post a Comment